Charzewo

Najpiękniejszy, pod względem architektonicznym dworek znajduje się w Charzewie. Usytuowany w północno- zachodniej części wsi, po zachodniej stronie drogi ze Sroczyna do Ujazdu. Powstał dla rodziny Kelm w 1905 r. Wymurowany z cegły, wzniesiony na planie zbliżonym do litery „L”. Podpiwniczony, jednokondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Swoim wyglądem przypomina niewielki zameczek, o czym świadczyć może między innymi narożna wieżyczka nakryta cebulastym hełmem. Posiada dwuczłonowy ganek, częściowo murowany, a częściowo drewniany. Dwór nakryty dachem łamanym z lukarnami (pionowymi okienkami

na dachu doświetlającymi poddasze). Od tyłu skrzydło nakryte dachem mansardowym (łamanym, zbudowany z dwóch oddzielonych od siebie gzymsem powierzchni połaci dachowych). Także jego elewacja zewnętrzna wykonana była z ogromną starannością i dbałością o szczegóły. Zachowały się także m.in. narożne boniowanie (dekoracyjne opracowanie krawędzi oraz lica ciosu kamieni podkreślające ich układ), gzyms między kondygnacyjny i obramienia okien. We wnętrzu niezmieniony pozostał układ pomieszczeń, zachowana została stolarka okienna i drzwiowa – częściowo z okuciami, schody z balustradą, dekoracja sztukatorska w salonie oraz trzy piece kaflowe. Okna częściowo przeszklone matowymi, dekoracyjnymi szybkami. Dwór prezentuje typ niewielkiej rezydencji ziemiańskiej.

W parku znajdują się ruiny starej kuźni zrobione z kamienia łupanego, wybudowanej w roku 1920. W podwórzu gospodarczym część starych budynków uległa likwidacji, pozostałe wyremontowano. Pobudowano nowe budynki gospodarcze, garaże i magazyny.

Otoczenie dworu stanowi park o charakterze krajobrazowym, który założony został około 1890 roku. Posiada nieregularny kształt, zbliżony do równoległoboku. Przez park przepływa rów melioracyjny. Przy dworku znajdują się dwa małe stawki. W południowej, starszej części parku, zachowany pozostał układ kompozycyjny i starodrzew – dominuje jesion, brzoza, kasztanowiec i dąb. Nie ma drzew uznanych za pomniki przyrody. Z ciekawostek dendrologicznych na uwagę zasługują miłorząb dwuklapkowy i platan klonolistny. Są to największe egzemplarze tych gatunków drzew znajdujące się na terenie Gminy Kiszkowo. Tylko część starych drzew pochodzi z okresu założenia parku. W części północnej drzewa są znaczne młodsze. Urosły po II wojnie światowej z samosiewu, odrośli i częściowo z sadzenia.

Źródło www.kiszkowo.pl

DSC_4917 DSC_4918 DSC_4919

Więcej zdjęć www.olapietrzak.pl